กลับมาปีละหน (ห๊ะ?) กับการสครีมไลฟ์ (รีพอร์ท) ของเมโกะ 
 
 
LUNA SEA The End of The Dream Live in Bangkok

2013.02.05, Impact Arena Muang Thong Thani
 
 
ใครมันจะไปคิดว่าจะมีวันนี้เกิดขึ้น!! ; v ;
วันที่เราได้ดูลูน่าซีในประเทศไทยเนี่ย!! 
แล้วชื่อทัวร์นี่แบบ... ใช่สุดๆ เคยได้แต่ฝันมาตลอด
ในที่สุด จุดสิ้นสุดของความฝัน (ลมๆแล้งๆ) ก็มาถึงจนได้!!

เมโกะไม่ใช่สเลฟนะ มิกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นสเลฟเลย 
เพราะเรารู้สึกมาตั้งแต่เด็กๆ (ห๊ะ!!) ว่าสเลฟไทยเค้าสุดยอดมากๆอ่ะ
ชื่นชมสปิริตและทุกสิ่งทุกอย่างเลยจริงๆ //เขินอาย
เราก็แค่แฟนคนนึงที่ชอบฟังเพลงของลูน่าซีเท่านั้นเอง
เอาง่ายๆว่า เวลาไปเกะร้องบ่อยกว่าเพลงลาร์คอ่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
แล้วไหนจะเพลงที่วงรุ่นน้อง(?)เอามาคัฟเวอร์กันมากมายให้เราได้ฟังกัน

ไหนจะกลิ่นอายของกีตาร์สึหงิโซ ไลน์และลีลาเบสของพี่เจ ที่กระจายไปตามวงร็อค-วีเคย์รุ่นหลังให้เราได้คิดถึงตลอดเวลาอีก
 
เหมือนลูน่าซีก็อยู่รอบตัวเราตลอดเวลาที่ฟังเพลงญี่ปุ่นอ่ะน้า
 
 
ตอนได้ดูป๋าริวในคอนเสิร์ตการกุศลนั่นก็เกินคาดแล้ว แต่... มันไม่ใช่อ่ะ....
 
ตอนได้ดูสึหงิในคอนXมันก็ดีใจที่ได้เจอ แถมได้เพรสด้วยนะ แต่...มันก็ยังไม่ใช่อ่ะ... 
 
 
เข้าใจกันใช่มั้ยยยยยยยยอ่าาาาา มันยังไม่ใช่อ่าาาาาา

พอข่าวประกาศเป็นทางการนี่ดิ้นเลย ยังไงก็ต้องไปดูให้ได้
ซื้อตั๋วกับเพื่อนๆและน้องๆรวม9คนนั่งเรียงกันเป็นพรืด
แน่นอนว่าเลือกโซนกลางที่สุด เพื่อเก็บบรรยากาศให้ได้ทุกอย่างเหมือนเคย
ไม่ผิดหวังเลย เพราะคราวนี้มันกลางกว่าตอนลาร์คอีกค่ะ 555555555555

แต่กว่าจะได้มาถึงวันคอน.... เกือบจะดราม่าไม่ได้มาแล้วด้วย (ดราม่าที่ทำงานค่ะ)
สุดท้ายก็ขึ้นแท็กซี่มาคนเดียวเพราะเพื่อนที่ทำงานที่จะไปด้วยเปลี่ยนแผนไปรอกับพี่ชายเค้า (ซึ่งนั่นก็ดีสำหรับเพื่อนมากกว่าทีจะไปกับเราอ่ะน้า เพื่อนป่วยมีโรคประจำตัว ให้อยู่ใกล้คนที่บ้านไว้น่าจะปลอดภัยกว่าอยู่กับเรา เอิ๊กกกกก)
 
 
รถก็ติดมหาโหดจนหวั่นใจเลยว่าค่ารถจะพอมั้ย ;___;
แต่สุดท้าย หกโมงกว่าๆ เราก็มาถึงอิมแพคอย่างปลอดภัย!
 
 
ลงจากแท็กซี่มาเจอพี่เอ๋กับน้องเอินก่อนเลย พี่เอ๋คอสสสสส กรี๊ดดดดดดด
ขอชักภาพคู่กันเป็นที่ระลึกด้วย อิอิ
 

งานคราวนี้เหมือนวันพบญาติฝั่งตาลรากิ (คอนลาร์คเป็นฝั่งญาติตัวเอง ฮาาาาา)

ซื้อของหน้างานมาแค่ริสท์แบนด์เพราะ ณ ตอนที่โดนโทรถามว่าจะเอาอะไร นึกไม่ออกค่ะ 555555555
 
 
 
เห็นคนรอบๆแล้วหวั่นใจสุดๆเพราะน้อยจนน่าตกใจ
แต่ก็คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันเป็นวันทำงานนะ คนก็คงมาช้าแหล่ะ
 
มารู้ทีหลังว่าผังคอนเปลี่ยน ร่นเข้ามาอีกทำเอาสแตนด์ข้างๆหายไปข้างละแถบ
 
ยอมรับค่ะว่าใจเสียจริงๆนะเนี่ย แต่เอาวะ!!!
 
 
เข้าไปถึงข้างในพอดีเวลาเป๊ะ คือตอนเพลงสรรเสริญฯเรากำลังจะเข้าฮอลล์อ่ะ
เข้าไปเห็นตรงอารีน่าโล่งๆก็ใจแป้วเลย
 
 
แต่สแตนด์ข้างบนกับยอดดอยเต็มนะ! อุ่นหนาฝาคั่งเลย!
 
เข้าข้างตัวเองอีกรอบ เอาน่าาาา ยังไงพอเริ่มแล้วมันก็ไม่แป้กหรอกน่า
แล้วก็ไม่แป้กจริงๆ ทุกคนสุดยอดมาก ทั้งแบนด์แมน ทั้งแฟนบอยแฟนเกิร์ล
 
 
งานเริ่มเลทไปเยอะเหมือนกัน พอไฟในฮอลล์ดับ ไฟเวทีสว่าง เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มฮอลล์
รู้แล้วล่ะ... ว่าจุดเริ่มต้นของจุดสิ้นสุดของความฝัน มันกำลังจะเริ่มต้นแล้ว




เปิดมาเป็นLOVELESS ดีใจมาก!! กังวลอยู่ว่าถ้าเปิดมาเป็นเพลงที่เราไม่รู้จักอารมณ์สนุกมันคงพุ่งช้า แต่นี่มาเป็นเพลงนี้!! โอ้วกรี๊ดค่าาาาาา โบกไม้โบกมือตามตลอดเพลง ท่ากางขารัวเบสของพี่เจที่สุดแสนจะเป็นเอกลักษณ์ก็โผล่มาตั้งแต่เพลงแรกเลย อิโนะต่อผมยาวเป็นปอยเล็กๆเห็นแล้วกรี๊ดมากกกกกก ชอบมากกกกกกก ป๋าริวผอมๆผมไม่สาหร่าย แค่นี้ก็ฟินแล้วฮร่ะ ส่วนสึหงิโซมายเมนนี่ไม่ต้องพูดถึง กางเกงที่มีรอยขาดเป็นริ้วนั่นดึงดูดดดดดดดดดสายตาจากชั้นบนได้ดีสุดๆเลย ส่วนชินยะป๊ะป๋าน่ะเหรออออออ เสียงกลองหนักแน่นส่งมากระแทนใจถึงสุดฮอลล์กันเลย นี่ขนาดเพลงแรกยังมาเต็มขนาดนี้เลยนะเนี่ยยยยยย แผงกลองเรียงรายสวยมากกกกกกก
 
 
เพลงที่สองเป็นเดชช๊าบยูววววว์ เพลงนี้มาถึงก็ขออนุญาตคนข้างหลังยืนเลยอ่ะ (ตอนแรกตั้งใจจะยืนตลอดตั้งแต่เพลงนี้แต่เพื่อนๆไม่ยืนกันเราเลยแปร่ววววว นั่งก็ได้ เฮดแบงได้อยู่ ฮาาาาาาาา) ชอบเพลงนี้มากขึ้นหลังจากได้ฟังMUCCเอาไปร้อง เลยย้อนกลับมาฟังออริจินัลบ่อยๆจากที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ฟังเท่าไหร่ ท่อน anata sae anata made นี่แหกปากร้องกันทั้งแถว แน่นอนว่าตรงท่อน Dejavu ก็แหกปากกันอย่างพร้อมเพรียง กรี๊ดมากกกกกกกกกกกกกก
 

พอมาถึงเพลงที่3...เราเสียสติแบบกู่ไม่กลับตั้งแต่เพลงนี้เลย คือG.เนี่ยเป็นเพลงของลูน่าซีที่ไม่ใช่เพลงซิงเกิ้ลที่เราชอบที่สุด (เป็นผญที่ฟังแต่เพลงซิงเกิ้ล...) เรียกได้ว่าเป็นเพลงโปรดเพลงหนึ่งเลยก็ว่าได้ เคยได้ดูจากไลฟ์REWปี'97 (ที่มาได้ดูจริงๆก็ปี200*) แล้วชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกก เป็นเพลงที่ดูจากเก็งข้อสอบของอจอแล้วก็ถอดใจไปแล้วเรียบร้อยว่าอาจจะไม่ได้ฟังในบ้านเรา แต่ มัน ก็ มี!!!!!!!!!!! โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ดีใจจนคลั่งเสียสติไปเรียบร้อย เราว่าคนข้างหลังเราต้องกลัวเรามากแน่ๆเลยอ่ะ ฮืออออออ
 
แค่ท่อนแรกสุดก็แหกปากจนคอแตกไปเลย Oh please, help me God!!! แล้วก็โยก+เฮดแบงจนคนข้างๆกลัวเราจะร่วงตกเก้าอี้สุดๆ 5555555555555 ไฟค่อยข้างมืดแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคเท่าไหร่ จุดเด่นของเพลงนี้ที่เรารอฟังก็คือเสียงคอรัสของสึหงิโซเนี่ยแหล่ะ ก๊ากกกกกก ชอบมากเลย ฮื๊ออออออออ
 

สิ่งที่ชอบอีกอย่างของเพลงนี้คือ จังหวะการโยกตัวของอิโนะกับพี่เจ มันดูเข้ากันได้อย่างประหลาดเกือบจะเท่าๆกันเลยล่ะ อธิบายลำบากจัง เอาเป็นว่าดูแล้วเป็นจังหวะเข้าขากันได้ดีแม้ว่าจะไม่ได้เล่นแบบหันหน้าเข้าหากันอ่ะ
 
 
จำไม่ค่อยจะได้ว่ามีMCตรงไหนบ้าง อาจจะใส่ผิดลำดับต้องขออภัยล่วงหน้า 
 
 
พี่ริวพูดทักทายแฟนๆพร้อมบิวท์เรียก Thailand!! Thailand!! โคดชอบหางเสียงพี่ริวเลยที่มันจะออกแนวโหนเสียงสูงๆอ่ะ ฮืออออออออ ไม่ย้วยเป็นคาวามุระสไตล์ด้วย ร็อคแล้ว ดีใจจจจจจจจจจ 
 
 
ถัดไปเป็นเพลงที่ทำให้เรารู้จักลูน่าซีอย่างเป็นทางการ นั่นก็คือ END OF SORROW เป็นพีวีเพลงญี่ปุ่นที่ได้ดูเป็นเพลงแรก (นับตั้งแต่จำความได้ สมัยเด็กๆไม่นับ) สมัยที่เพิ่งมีUTVอ่ะ (แก่ไป!!) ยืนฟังอย่างซาบซึ้งน้ำตาจะไหล โฮวววววววววววววว 
 
เพ่ริวไม่ให้เราหยุดพักแต่อย่างใด จัดTRUE BLUEมาต่ออีกเพลง โอ๊ยยยยยยยยห้าเพลงแรกมันช่างงงงงงง ฟหกดกาสเางกเสากดากด มากกกกกกกกกกก ไฟสาดมาเป็นสีฟ้าสมชื่อเพลงเลย สวยมากๆ ชอบแสงสีของคอนฯนี้มากกกกกกก เราชอบเพลงนี้อยู่แล้วแต่ดูไปขำไป ขำมากด้วย เพราะในหัวยังคงมีเวอร์ชั่นที่ยมดนอกร้องเอาไว้มาหลอกมาหลอนไม่ยอมหายไป พอท่อนแรกขึ้น Kowaresouna hodo ก็ขำก๊ากกกกกกกกกกกกแบบเสียสติ เต้นไปขำไปตลอดเพลง ฮือออออออ หนูขอโทษษษษษษษษ
 
 
เพลงต่อไปคือRougeที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่ ก็เลยนั่งฟังนิ่งๆโยกตัวไปมาตามจังหวะเพลง แต่ไฟที่จัดเป็นจุดสีแดงกระจายๆทั่วเวทีเป็นสิ่งที่ทำให้เราตะลึงไปเลย สวยสุดๆอ่ะ!!
 
 
ต่อจากนั้นก็เป็นgravity อะโหวววววว นึกว่าจะไม่ได้ฟังซะแล้วววว เพลงนี้เป็นเพลงเด่น(?)ของอิโนะเลยนะ มองแต่อิโนะจนท่อนโซโล่กีต้าร์ของสึหงิมากระชากสติและสายตาเรากลับไปได้ ไฟสีเขียวกับชมพูยิ่งทำให้ความรู้สึกหม่นลงอย่างประหลาด ไฟสวยจริงๆ กำลังดื่มด่ำกำซาบ(?)เลยนะ ซักพัก... เพ่ริวเริ่มออกสเตป.... ซักพัก... หืม...ชักเยอะนะคะพี่...... เดี๋ยวนะคะเพ่ริว... เพ่จะเซิ้งท่าสาวบางโพ(จำกัดความ บาย นนกก)กันทำไมคะะะะะะะะะะ //โดนแฟนริวอิจิตรบบบบบ จะซึ้งจะโศกจะเศร้าไปตามเพลงเลยหลุดขำพรวดออกมาแทนเลยง่ะะะะ
 
 
จากนั้นพอสตาฟเอาไวโอลินออกมาให้สึหงิเราก็กรี๊ดเสียสติเลย จะได้ดูสึหงิเล่นไวโอลินนนนนนน แล้วทำนองเพลงที่แสนจะคุ้นเคยก็ดังขึ้น ถึงจะจำชื่อเพลงไม่ได้แต่ก็ฟังผ่านหูบ่อยมากเลย กลับมาถึงได้รู้ว่าเพลงชื่อ Providence 55555555 นั่งดื่มด่ำกลับไวโอลินของสึหงิโซมากถึงมากที่สุดโดยเฉพาะท่อนโซโล่จนถึงจนจบเพลงที่เสียงไวโอลินไม่มีช่วงให้หยุดเลย คือมันบาดใจจนรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายลงตรงนั้นให้ได้แล้วอ่ะ!!
 
 
เพลงถัดไปคือMOON (แน่นอนว่ารู้ชื่อเพลงทีหลังอีกแล้ว...) มีลูกมิเรอร์บอลลอยละล่อง(ห๊ะ?)ลงมา พอเริ่มเพลงไฟทุกดวงก็พร้อมใจกันสาดสีฟ้าใส่มิเรอร์บอลจนทั่วทั้งฮอลล์โดนอาบไปด้วยประกายแสงสีฟ้าจนทั่ว!! อึ้งมาก ไฟสวยมากจนตะลึง นั่งอ้าปากค้างอย่างไม่อายไปเลยล่ะ พอท้ายเพลงไฟที่สาดเข้ามิเรอร์บอลเปลี่ยนเป็นสีขาวจนทั้งฮอลล์กลายเป็นสีเงินยวง!! แสบตามากด้วย ตะลึงงันมากด้วยไปพร้อมๆกัน สวยมากจริงๆ อีกจุดที่ประทับใจในเพลงนี้คือการบรรจงตีกลองของชินยะนี่ล่ะ ทั้งๆที่เป็นเพลงช้าแต่สัมผัสได้ถึงความรู้สึ